MaatschapWij

Iedereen heeft er één, zo’n denkbeeldig laatje waarin we alles stoppen wat ons op dat moment niet uitkomt, aldus Judith Webber. “Dingen die schuren, die ongemakkelijk zijn of simpelweg te confronterend voelen om iets mee te doen. “Laat maar,” zeggen we dan. Soms hardop tegen een ander, maar vaker nog stilletjes tegen onszelf. Maar wat we wegstoppen, verdwijnt niet. Het blijft liggen. In dat laat-maar-laatje.” De oplossing is volgens Judith echter verrassend eenvoudig.