Inspirerende politici: accepteer niet dat het nu eenmaal is zoals het is

18 november 2026 DOOR Merel van 't Hooft Verbonden LEESTIJD: 8 MIN

Het is een bewogen politieke herfst, met belangrijke verkiezingen in veel landen. De wereld lijkt soms net één grote ‘swing state’: aan de ene kant wint rechts-populisme griezelig veel terrein, op andere plekken lijkt het tij langzaam te keren. Maar waar je ook zoekt, overal ter wereld vind je hoopgevende politici die vechten voor een mooiere, eerlijkere maatschappij. Omdat deze echter niet altijd de aandacht krijgen die ze verdienen, zet ik graag een aantal inspirerende voorbeelden op een rijtje.

Dit is het derde en laatste deel in mijn serie over politici die een tegengeluid bieden aan de verrechtsing van de samenleving. Ook dit keer weer drie (relatief) jonge, bewonderenswaardige voorbeelden van over de hele wereld, op zowel nationaal als lokaal niveau. Drie ambtenaren die zich vol overgave inzetten voor hun land- of stadsgenoten, en tolerantie en medemenselijkheid niet als zwakte zien, maar als noodzakelijk voor een gezonde samenleving.

“Tolerantie en medemenselijkheid zijn noodzakelijk voor een gezonde samenleving”

Benieuwd naar de eerdere twee delen in de serie? In deel 1 portretten Zohran Mamdani (VS), Hannah Spencer (VK) en Anna Strolenberg (Nederland)/Europa en in deel 2 David Pocock (VK), Francia Márquez (Colombia) en Boniface Mwangi (Kenia).

Brazilië: Erika Hilton
Toen Erika Hilton (33) in 2020 de gemeenteraad van São Paulo in gestemd werd, was ze de eerste openlijke transvrouw die plaatsnam in de raad. Drie jaar later schopte ze het tot de landelijke politiek en trad ze toe tot het Huis van Afgevaardigden namens de sociaal-democratische partij PSOL (Partido Socialismo e Liberdade).

Sindsdien is Hilton een prominente activist en politica, die zich inzet voor de rechten van LHBTI+’ers, vrouwen, arbeiders en mensen van kleur. Eén van haar campagnes had als doel het inkorten van de werkweek van zes naar vijf dagen. Vorige maand slaagde deze missie: arbeiders in Brazilië hebben vanaf eind dit jaar voor het eerst recht op twee dagen weekend, mét behoud van salaris. Enkele dagen na de wetswijziging werd de linkse Lula da Silva opnieuw verkozen tot president.

Als kind groeide Hilton op in een evangelische familie. Ze ging al op jonge leeftijd in transitie, en kreeg veel te maken met gendergerelateerd geweld. Op haar vijftiende werd ze dakloos, en deed ze sekswerk om te overleven. Haar carrière als activist begon toen een busmaatschappij weigerde haar vrouwelijke naam op een ticket te printen. Hilton startte een online petitie, die viral ging en haar nationaal op de kaart zette.

“Als ze mij haten, kunnen ze er maar beter aan wennen, want ik kom eraan, en hoe!”

Spoel ruim tien jaar door naar het heden, en Hilton wordt aangesteld als president van de Commissie ter Verdediging van Vrouwenrechten, tot afgrijzen van de rechtse Liberale partij en enkele prominente mediafiguren. Een bekende presentator klaagde op tv dat Hilton geen echte vrouw was: “Vrouwen hebben een baarmoeder, menstrueren, en zijn drie of vier dagen per maand irritant”, zei hij. Hilton deed aangifte en werd in het gelijk gesteld.

Het was niet de eerste keer dat ze haar mond opentrok tegen machtige mannen. In 2022 stapte ze naar het nationale Hooggerechtshof om niemand minder dan toenmalig president Jair Bolsonaro te beschuldigen van homofobie en transfobie. Dit soort spraakmakende acties hebben haar inmiddels tot heldin van velen gemaakt. Vorige maand (op 4 oktober) werd ze opnieuw verkozen tot het lagerhuis met maar liefst anderhalf miljoen stemmen – zes keer zoveel als bij haar eerste verkiezing, en een record voor een vrouw in de Brazilië.

Erika Hilton, foto: Zeca Ribeiro.

Japan: Royusuke Takashima
Op zijn 26e werd Royusuke Takashima verkozen tot jongste burgemeester in de geschiedenis van Japan. Sindsdien leidt hij Ashiya, een welvarende kuststad niet ver van Osaka. Zijn verkiezing in 2023 was extra bijzonder omdat Japan niet bepaald bekend staat om de inclusie en representatie van de jongere generatie. Het parlement bestaat voor het overgrote deel uit (conservatieve) mannen tussen de 50 en 75.

Geen wonder dat democratie niet erg leeft onder Japanse jongeren. Al lijkt in al deze zaken recentelijk verandering te komen; de verkiezing van Sanae Takaichi als eerste vrouwelijke premier van Japan eerder dit jaar was mede te danken aan een onverwacht hoge opkomst van de jongere generatie.

Ook Royusuke Takashima neemt jonge mensen uiterst serieus. Zijn grassroots-campagne, die zich deels afspeelde op platforms als Instagram en TikTok, richtte zich onder andere op beter onderwijs, jongerenparticipatie in lokale politiek en gratis zorg voor kinderen tot 18 jaar. Na zijn verkiezing bezocht hij scholen om serieus te luisteren naar wat kinderen te zeggen hadden.

“Ik ben een burgemeester, maar geen politicus”

Luisteren is sowieso Takashima’s superkracht. Hij houdt regelmatig ‘dialoog ontmoetingen’ met inwoners, kringgesprekken waarin hij zelf amper aan het woord is. Maandelijks kondigt hij het thema aan op Instagram, waar mensen een plekje kunnen reserveren in de comments. Hij hamert erop dat niet de gemeenteraad, maar inwoners zelf de visie voor hun stad schetsen. “Wij als gemeente ondersteunen enkel het proces.”

Sinds zijn verkiezing is Takashima niet onopgemerkt gebleven. In 2024 werd hij opgenomen in de Forbes 30 Under 30 lijst, in 2025 in de Time 100 Next, en onlangs benoemde One Young World hem tot één van hun Politici van het Jaar. Zelf blijft hij er bescheiden onder. “Ik denk dat het het juist de inspanningen van de burgers zijn die wereldwijd gewaardeerd worden. Ik neem enkel namens hen een prijs in ontvangst.”

Royusuke Takashima

Duitsland: Elif Eralp
Ze wordt ook wel de Zohran Mamdani van Berlijn genoemd: de 45-jarige Elif Eralp, die grote kans maakt om burgemeester van de Duitse hoofdstad te worden. Geen vreemde vergelijking, gezien haar biculturele afkomst, focus op betaalbare huizen, en een intensieve social media én deur-tot-deur campagne. De partij die ze leidt, Die Linke, haalde zelfs een politiek strateeg binnen die ook meewerkte aan Mamdani’s succesvolle verkiezing in New York.

Duitsland verkeert in politiek zwaar weer, met grote recente winsten voor de extreem-rechtse AfD (Alternative für Deutschland). Deze ontwikkelingen zorgen echter ook voor een tegenbeweging: Eralp wil de AfD verbieden, en tijdens de verkiezingen in de Berlijnse deelstaat in september haalde Die Linke onder haar leiding een kwart van de stemmen binnen – een groei van 13 procent. Voor het eerst werd de partij de grootste in het regionale Huis van Afgevaardigden.

Eralp werd geboren in München, een jaar nadat haar ouders Turkije ontvluchtten vanwege de militaire coup in 1980. Als kind had ze al een hart voor politiek. Haar ouders namen haar vaak mee naar protesten en op 10-jarige leeftijd maakte ze samen met vrienden handgeschilderde posters die opriepen het milieu te beschermen. Later studeerde Eralp rechten. Ze werkte meer dan tien jaar als juridisch adviseur voor Die Linke voordat ze als zelf toetrad tot de partij.

“Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk voor Berlijn. Dat hoofdstuk gaan we nu schrijven”

De weg naar het burgemeesterschap ligt vrij voor Eralp sinds Die Linke in oktober een coalitie vormde met de Groenen en de SPD (sociaaldemocraten), tot afgrijzen van onder meer bondskanselier Merz. De drie partijen willen vijf grote vastgoedbedrijven onteigenen, om zo 160.000 woningen in handen van de deelstaat te brengen en de huren te bevriezen of zelfs verlagen. Een omstreden plan, maar een waar Berlijners in 2021 al vóór stemden in een referendum.

Als Eralp beëdigd wordt, zal ze de eerste afgevaardigde van Die Linke zijn die de burgemeesterspost bekleedt sinds de val van de muur, én de eerste vrouw van kleur. Behalve de woningmarkt richt ze zich ook op anti-racisme en -discriminatie, en solidariteit met immigranten en vluchtelingen. Ook wil ze een nieuwjaarsreceptie houden voor daklozen op het stadhuis. Of het haar zal lukken al haar radicale plannen uit te voeren zonder dat de landelijke overheid er een stokje voor steekt, wordt de vraag. Maar aan strijdlust ontbreekt het haar in ieder geval niet.

Elif Eralp, foto: Sandro Halank.

Een andere toekomstdroom
Van een betaalbaarder leven tot meer sociale inclusie en een groenere omgeving: de negen politici uit deze serie willen de wereld ieder op hun eigen manier een beetje mooier maken. In een tijdperk waarin (hyper)kapitalisme de boventoon voert, ongelijkheid sterk toeneemt en geld meer dan ooit macht lijkt te betekenen, is dat geen makkelijke opgave.

“Dankbaar dat er mensen opstaan die niet accepteren dat het is zoals het is”

Ga er maar aan staan om de groeiende polarisatie en complexe problemen van vandaag de dag publiekelijk te bestrijden. Al helemaal als vrouw, persoon van kleur of andere minderheid, met alle (online) haat en bedreigingen van dien. Dankbaar ben ik dus dat er mensen opstaan die bezorgde en gefrustreerde burgers een ander toekomstscenario voorspiegelen. Die niet accepteren dat dit ‘nu eenmaal is hoe het is’. Die de kracht van hoop inzetten, en hun aanstekelijke droom voor een ander soort morgen omzetten in tastbare actie.

Laat het een voorbeeld zijn voor ons allemaal.

Merel van 't Hooft Merel is freelance journalist en creatieveling. Ze houdt van schrijven, inspirerende mensen interviewen en de wereld verkennen. Binnen MaatschapWij werkt ze mee aan de communicatie en schrijft ze af en toe artikelen. Verder maakt ze muziek en theater, en is ze regelmatig te vinden met kat én boek op schoot. Bekijk alle artikelen van Merel van 't Hooft
Abonneer
Laat het weten als er

0 Comments
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Steun
MaatschapWij
10 EURO
Bij MaatschapWij zetten we al meer dan zeven jaar denkers en doeners in de schijnwerpers die onze samenleving groen, gezond en verbonden maken. Zonder betaalmuur of andere obstakels. En zonder winstoogmerk. Dit collectief kan zonder financiële steun niet bestaan. Veel hebben we niet nodig: elke donatie, hoe klein of groot ook, is welkom. Sluit je aan, we hebben je nodig!
Tuurlijk!
GERELATEERD