Omgaan met de diagnose endometriose (2): de weg van heling

Begin januari 2024 wordt bij Lara Milano (31) endometriose vastgesteld. De diagnose volgt na een periode van heftige lichamelijke en geestelijke klachten en komt hard aan, maar blijkt tevens een wake-up call te zijn. Ze gaat vastberaden op zoek naar alternatieve heling en vooral naar wie ze in wezen is. Een persoonlijke reis die ze iedereen gunt. Voor MaatschapWij deelt ze daarom in een viertal artikelen haar inzichten en ervaringen. Na deel 1: van vastzitten naar verlangen, nu deel 2: de weg van heling.

Kort na mijn diagnose kom ik in contact met Rosalie Lubberman, orthomoleculair therapeut, gespecialiseerd in endometriose en ervaringsdeskundige. Ze is zelf moeder van een gezond kind en vertelt me dat drie factoren vrijwel altijd een rol spelen bij endometriose: stress, voeding en de darmen.

Als ze dit uitspreekt, voelt het alsof iemand mijn binnenwereld hardop verwoordt. De hyperactieve onrust, het gevoel van onveiligheid in mijn lijf, de jarenlange stress; het viel allemaal op zijn plek. Trauma en stress versterken elkaar als een echo. Heling vraagt om aandacht op meerdere lagen tegelijk.

“Trauma en stress versterken elkaar als een echo; heling vraag om aandacht op meerdere lagen tegelijkertijd”

Onder Rosalies begeleiding verander ik mijn levensstijl. Ik start hypnotherapie, pas mijn voeding aan en bouw rustmomenten in. Langzaam ontstaat er een web van holistische experts om me heen dat me precies geeft wat ik nodig had: hoop, ademruimte en een gevoel van veiligheid.

Oorlog in mijn buik
Ik onderga meer onderzoeken dan ooit: bloedtests, insulinemetingen, ontlasting. De diagnose is helder: los van de endometriose heb ik een lekkende darm, overgroei van verkeerde bacteriën, zwarte schimmel, hoge histamine. Een lijf in alarmfase.

De klachten passen bij SIBO, waarbij bacteriën die in de dikke darm thuishoren, zich in de dunne darm vestigen. Dat beschadigt de darmwand, verstoort hormonen en beïnvloedt zelfs het zenuwstelsel. Het verklaart mijn opgeblazen buik, krampen, vermoeidheid, brain fog en mentale piekermarathons.

Ondertussen gooi ik mijn voedingspatroon volledig om. Van nauwelijks dierlijke voeding schakel ik over naar het endorfinedieet van verpleegkundige en orthomoleculair deskundige Lucas Flamend: twee tot drie keer per dag dierlijke eiwitten, geen gluten, zuivel, soja of suiker, gecombineerd met mindfulness en lichaamswerk. Een protocol dat het zenuwstelsel tot rust brengt en ontstekingen helpt kalmeren.

Daarnaast vul ik tekorten aan met B12, D, magnesium, omega 3, glycine, NAC en antihistamine- en schimmelsupplementen. Een gigantische shift die veel discipline meebrengt. Een infuus waar ik niet zonder kan, zo voelt het althans.

Het resultaat voelt bijna onwerkelijk: na zes weken verdwijnen mijn ovulatie- én menstruatieklachten vrijwel geheel. Mijn lichaam begint écht te herstellen.

Een leven in de natuur
Als ik de kans krijg om voor een half jaar op een wooncollectief te wonen met dieren, moestuinen, fruitbomen en uitzicht op de uiterwaarden twijfel ik geen seconde.

Ik kom tot rust. Tussen de weilanden en het water kan ik vertragen. Ik maak tijd voor mijn passies, voor rust, voor routines die me met meer energie uit bed laten komen. Ik voel opnieuw wat het betekent om gedragen te worden door een omgeving die voedt. Tegelijkertijd voelt het ook angstig en twijfel ik of ik de juiste keus heb gemaakt. Heb ik niet te snel een beslissing genomen?

“Community betekent voor mij een levend support systeem”

Community betekent voor mij een levend support systeem. Zijn dit wel echt de mensen die mij daarin kunnen voorzien? Op deze plek?

Supportgroep of schaduwgroep?
Die herfst bezoek ik een theaterstuk over endometriose van Kirsten Rademaker. Alle ellende wordt benoemd: hormoonspuiten, onvruchtbaarheid, een heel leven in een medische molen. Belangrijk, want endometriose verdient zichtbaarheid. Maar ik mis één belangrijk ding: perspectief. Ik verzamel moed en deel mijn verhaal over mijn herstel en mijn hoop. In plaats van verbinding voel ik wantrouwen en afwijzing terugkaatsen vanuit de zaal: ‘Denk je dat ik niet alles geprobeerd heb?’ ‘Elk lichaam is anders.’ Beide waar.

“De beweging rondom vrouwenziekten is krachtig, maar kent ook een schaduwzijde”

Maar toch raakt het me diep. De beweging rondom vrouwenziekten is krachtig, maar kent ook een schaduwzijde: succesverhalen worden soms minder geloofd, terwijl juist díé verhalen anderen hoop kunnen geven.

Een innerlijke vlam
Mijn ervaring wakkert iets in me aan: ik wil een plek creëren waar vrouwen wél gedragen worden. Waar zowel rouw als herstel gezien worden. Waar ruimte is voor nuance, zachtheid en ervaring.

Die maand organiseer ik mijn eerste Women’s Health Ceremonie. Met alles wat ik heb geleerd van artsen, therapeuten en mijn eigen lijf wil ik vrouwen laten voelen dat er meer mogelijk is dan alleen overleven. Dat endometriose niet je identiteit hoeft te worden, maar een reisgenoot, een richtingaanwijzer. Ondanks de lage opkomst, ben ik blij dat ik andere vrouwen bewustzijn mag brengen aan hun lijf.

Het diepe verlangen
En toch blijft er iets knagen. De natuur doet me goed, maar er is ook een verlangen naar een diepere vorm van thuiskomen. Een familiegevoel, een plek waar ik echt deel van ben. Wat zich zowel binnen als van buiten weerspiegeld als liefde.

Een verlangen dat me fluisterend begeleidt naar het volgende hoofdstuk van mijn verhaal.

Wat ik leerde
Heling is multilayered: fysiek, emotioneel en mentaal. Verbinding en veiligheid zijn minstens zo belangrijk als voeding of medicatie. Trauma en stress beïnvloeden lichaam en hormonen structureel. Er is kracht in het delen van je succes, ook in een wereld die wantrouwig reageert. Endometriose kan je reisgenoot zijn: observeren, accepteren en omarmen is helend.

Volgende keer in deel 3: hoe ik leerde luisteren naar mijn intuïtie en mijn eigen pad vond in een wereld vol protocollen, behandelingen en verwachtingen.

Tekst: Lara Milano

Lara woont momenteel op Sicilië, dicht bij haar vaderlijke roots. Daar bouwt zij een bestaan op in verbinding met cultuur, natuur en gemeenschap. Ze deelt inzichten, praktische handvatten en persoonlijke verhalen over lichaamsbewustzijn, intuïtie en de kracht van traag leven. Daarnaast beweegt ze mee in al het moois dat Sicilië te bieden heeft: gastronomie, kunst, cultuur en mode.

Headerbeeld: Shutterstock