Omgaan met de diagnose endometriose (1): van vastzitten naar verlangen

Begin januari 2024 wordt bij Lara Milano (31) endometriose vastgesteld. De diagnose volgt na een periode van heftige lichamelijke en geestelijke klachten en komt hard aan, maar blijkt tevens een wake-up call te zijn. Ze gaat vastberaden op zoek naar alternatieve heling en vooral naar wie ze in wezen is. Een persoonlijke reis die ze iedereen gunt. Voor MaatschapWij deelt ze daarom in een viertal artikelen haar inzichten en ervaringen. In deel 1: van vastzitten naar verlangen.

Het is begin januari 2024. Deze grijze, post-oud en nieuw geeft me een natuurlijke kater.
Mijn lichaam trekt samen van binnenuit. Op mijn knieën kruip ik, gehuld in een badjas, naar de badkamer en draai de kraan open. Futloos, zonder energie lig ik te drijven in het inmiddels vertroebelde water.
De psychiater had me mirtazapine voorgeschreven om beter te slapen. Maar afgelopen nacht leek niet op te houden: de pijn die mijn hoofd doorboorde, de krampen in mijn buik. Als een foetus lag ik in mijn bed in hysterie te huilen.
Wat is er met me gebeurd? Wat is er over van de vrouw die ooit plezier had, reisde, plannen maakte?

“De afgelopen zeven jaar zijn langzaam uit mijn handen gegleden”

De afgelopen zeven jaar zijn langzaam uit mijn handen gegleden. Een overspanning. Een baan die ik verloor. Financiële zorgen. Een moeder die ziek werd, een oma die overleed. Een relatie die eindigde. En daarna de burn-out, die alles stilzette. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet. Ik zit vast. Het leven is uit mijn hele bestaan gezogen.
Toch is er, ergens onder die dikke laag wanhoop, een stem. Zacht, maar duidelijk: dit kan niet langer zo.

Een glimp van licht
Met steun van een paar vriendinnen schrijf ik me in voor een persoonlijke ontwikkelingstraining bij Humanication in Amsterdam. Twintig mensen, onbekenden, allemaal op zoek naar zichzelf.
Tijdens die dagen gebeurt er iets wat ik nooit had zien aankomen. Ik word in levende lijve geconfronteerd met iets wat altijd diep in mij verborgen zat: het gevoel van extreme kwetsbaarheid. Mijn hele leven heb ik me zwaar onveilig gevoeld in mijn vrouwelijkheid, mijn sensualiteit, in de nabijheid van voornamelijk mannen: hun blikken, hun energie. Hoe gevoelig ik ben, hoeveel schaamte ik daarvoor heb gedragen. Ik heb mijn grootste kracht verstopt, verborgen achter een masker, alleen maar om dat grote ongemak in mijn bekken niet te hoeven voelen.
Het is alsof ik van binnenuit in zachtheid wordt opengekraakt en mijn stem ineens als poort fungeert die mijn diepste gevoelens weet te vertalen. Tussen het delen, huilen, ademen en bewegen voel ik mijn lichaam. Ik voel me even weer verbonden met mezelf en de mensen om me heen.

“Voor het eerst in maanden voel ik me veilig in mezelf”

Voor het eerst in maanden voel ik me veilig in mezelf. Alsof mijn lichaam fluistert: zie je wel, ik ben er nog.
Deze training verandert mijn leven. En vanuit slachtofferschap bewandel ik het pad naar eigenaarschap: ik zie mijn donkere gedachten, en in plaats van er in te blijven hangen, kan ik stapsgewijs acties zetten die mijn mijn behoefte passen.
Maar heling is zelden lineair. Tijdens mijn volgende menstruatie lijkt het alsof er duizenden messen in me steken. De koorts stijgt; geen enkele pijnstiller helpt. Een week later zit ik bij de gynaecoloog.

De diagnose
De kamer is wit.
Zij draagt een paarsomlijnde bril en een panterprintshirt. Details die zich in mijn geheugen hebben vastgezet.
De gynaecologe maakt wat onheilspellende geluiden terwijl ik met mijn benen wijd op de stoel lig. De minuten lijken uren.
“Het goede nieuws is,” zegt ze, “je hebt veel eitjes.” Ze pauzeert.
“Het slechte nieuws: je hebt een cyste van vier centimeter aan je baarmoederwand. Je hebt endometriose.”
Ik knik. Voel de tranen branden achter mijn ogen ondanks dat ik nog nooit van deze term heb gehoord.
Endome-wat? De lading komt binnen.
Ze schuift me een folder toe.
Advies: de pil of spiraal, “anders verspreidt het zich.”
En vervolgens: “Wil je kinderen? IVF is waarschijnlijk de enige optie.”
De woorden snijden harder dan de pijn zelf.

“Ik wil geen hormonale troep meer in mijn lijf”

Ik voel de boosheid opkomen, ik wil geen hormonale troep meer in mijn lijf. En al helemaal niet dat iemand anders mijn toekomst bepaalt.
In de wachtkamer vangt mijn vriendin Bibi me op. De tranen vloeien over mijn wangen.
Ik voel me verslagen. Maar ergens diep vanbinnen ontwaakt iets anders: vastberadenheid.

Het begin van luisteren
Ik besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Mijn vertrouwen in het medische systeem wankelt, maar mijn verlangen om mijn eigen lijf echt te begrijpen is groot.
Ik weet nog niet waar ik moet beginnen; alleen dat ik niet langer wil dat iemand anders mijn lichaam aanstuurt. Mijn lichaam en mijn leven.
En precies daar, in dat besluit, begint mijn echte heling.
Niet omdat ik wist wat ik deed, maar omdat ik eindelijk weer luisterde.

In het volgde artikel vertel ik hoe ik mijn weg vond buiten het ziekenhuis: hoe voeding, hypnotherapie en natuur mij leerden wat mijn lichaam al die tijd al probeerde te zeggen.

Tekst: Lara Milano

Lara woont momenteel op Sicilië, dicht bij haar vaderlijke roots. Daar bouwt zij een bestaan op in verbinding met cultuur, natuur en gemeenschap. Ze deelt inzichten, praktische handvatten en persoonlijke verhalen over lichaamsbewustzijn, intuïtie en de kracht van traag leven. Daarnaast beweegt ze mee in al het moois dat Sicilië te bieden heeft: gastronomie, kunst, cultuur en mode.

Headerbeeld: Nextofederjco photo 2374113 via Pexels