Wat willen vrouwen echt?

Irene van Gent neemt je in een serie blogs mee in de creatie van een community gebaseerd op matriarchale waarden. Irene woont een deel van het jaar op Corfu, waar ze samen met een kleine groep vrouwen onderzoekt hoe je bouwt vanuit het idee dat iedereen gelijk is. Deze tweede blog verkent nieuwe manieren voor vrouwen én mannen om samen te leven in de maatschappij.

In mijn vorige blog over het bouwen van een community waarin iedereen gelijk is, schreef ik dat vrouwen in essentie de visionairs, verbinders, creatieven zijn. En dat in de patriarchale systemen de man zich superieur heeft gemaakt aan haar. Haar gaven zijn niet gewenst in een wereld waarin hij heerst. Toen ik de afgelopen dagen ‘De verborgen geschiedenis’ van Donna Tart las, kwam deze quote dan ook niet echt als een verrassing: “Dat lag niet aan haar, maar gewoon aan het feit dat vrouwen bij de Grieken in het algemeen als inferieure wezens worden gezien, die zich wel mogen laten zien, maar niet horen.”

Nu woon ik al een aantal jaar in Griekenland en hoewel ik me redelijk vrij voel te doen wat ik wil doen (vanuit de vrijheid die ik vanuit onze Nederlandse cultuur heb meegekregen) zie ik in Griekenland wel iets anders. Zelfs bij niet-Griekse vriendinnen of vrouwen die zich uit het Griekse systeem hebben losgemaakt, merk ik een uitdaging om werkelijk iets neer te zetten. Deze week sprak ik hierover met de vrouwen met wie ik een nieuwe community wil bouwen en we kwamen tot de conclusie dat dit voor een deel gaat over het narratief waarmee we zijn opgegroeid. Een van de vrouwen noemde dit de leugens die zijn gaan geloven over wie we als vrouwen wel of niet mogen zijn.

“Zelfs bij niet-Griekse vriendinnen merk ik een uitdaging om werkelijk iets neer te zetten”

De vraag die tegelijk naar boven kwam, is of we werkelijk een aparte community moeten bouwen of dat het juist nodig is om in veel bredere zin het verhaal moeten veranderen door zelf andere keuzes te maken. Want juist door een voorbeeld te zijn, kan het op grotere schaal veranderen.

De vrouw heeft creatiekracht
Een vrouw geeft leven, niet alleen omdat ze kinderen kan baren, maar omdat ze vanuit haar diepste essentie een enorme creatiekracht heeft. Ze heeft ook een diepere verbinding met de wereld om zich heen. Wat betekent dat ze veel beter ziet hoe desastreus sommige keuzes zijn die we als bewoners van de aarde momenteel maken. Ik zie bij heel veel vrouwen een groot verlangen terug te keren naar een leven waarin ze meer verbinding voelen met elkaar, omdat ze diep van binnen weten dat dit de weg is om elk levend wezen vanuit hun eigen kracht en waarde te erkennen.

“Een vrouw ziet veel beter hoe desastreus sommige keuzes zijn die we momenteel maken”

We doen het veel te vaak alleen
Maar de meeste vrouwen hebben hun bord vol met alles wat ze moeten. Als vrouw zonder kinderen en een leven waarin ik me zoveel mogelijk afzonder van de ratrace, zie ik de druk die veel vrouwen ervaren. De zorg voor kinderen of ouders, hun eigen huishouden, een baan of bedrijf en alles wat er komt kijken bij het runnen van een gezin. Daarnaast kampen heel veel vrouwen met lichamelijke uitdagingen, omdat we al decennialang proberen mee te draaien in een wereld die bedacht is voor en door mannen.

“Al decennialang proberen we mee te draaien in een wereld bedacht door en voor mannen”

Veel vrouwen doen alles zelf, en hebben geen idee dat ze om hulp kunnen vragen. Ze willen niet te veel zijn voor een ander of ze voelen zich niet goed genoeg omdat ze het niet alleen kunnen oplossen. Maar vrouwen zijn van nature verbinders en functioneren veel beter als ze in verbinding zijn met anderen. Het idee het alleen te moeten doen is ontstaan op het moment dat we van matriarchale samenlevingen overgingen naar een patriarchale wereld.

Vrouwen zijn uit elkaar gedreven
Er zijn overleveringen die zeggen dat mannen bewust besloten vrouwen uit elkaar te drijven. Vrouwen moesten van elkaar losgeweekt worden, zodat ze hun krachten kwijtraakten. Mannen zagen dat vrouwen niet te stoppen waren als ze met elkaar samenwerken. Daar werden ze bang van, dus dreven ze vrouwen uit elkaar en werd het gezin de basis van het bestaan.

Er is een ander verhaal dat ervan uitgaat dat het patriarchaat is ontstaan tijdens de ontwikkeling van de landbouw. In die periode gingen mensen leven als gezinnen in afgezonderde huizen, hierdoor raakten vrouwen de verbinding met de communities kwijt en daarmee hun kracht. Want vrouwen werken nu eenmaal beter als ze zich met elkaar omringen.

Het echte probleem
Hoewel veel vrouwen voelen dat ze te veel op hun bordje hebben, vragen ze nog niet echt om hulp. En als ik dan vraag of ik ergens mee kan helpen, dan willen ze wel hulp, maar weten ze niet in welke vorm. In ons gesprek kwamen we tot de conclusie dat het niet om de hulpvraag gaat, maar om de nabijheid van andere vrouwen in je leven. Vrouwen in je directe omgeving die er voor je zijn en zien dat ze af en toe iets voor je kunnen doen.

Dit is wat mij betreft het grote gebrek in de huidige samenleving. We wonen ver bij onze families vandaan, hebben weinig contact met buren en voor vriendinnen hebben we geen tijd omdat onze agenda’s vol zitten met afspraken en dingen die we moeten regelen. En nog steeds gaat het gesprek over een gelijke verdeling van zorgtaken tussen man en vrouw.

“Vrouwen en mannen hebben andere talenten en die moeten ze ook kunnen inzetten”

Vrouwen zijn in de afgelopen decennia meer uren gaan werken, maar mannen hebben niet meer zorgtaken op zich genomen. En ik denk dat dit heel logisch is. Want mannen en vrouwen hebben andere talenten en die moeten ze ook zo kunnen inzetten.

Vrouwen hebben elkaar nodig
De oplossing ligt dus ook niet bij de mannen die meer zorgtaken op zich moeten nemen. We moeten kijken naar nieuwe manieren om samen te leven als maatschappij. We moeten loslaten wat we jarenlang hebben gedaan en leren van nog bestaande tribes, het dierenrijk en de natuur.

Vrouwen zijn krachtiger, gezonder en gelukkiger als ze meer samenkomen en als ze hun eigen ritme kunnen volgen. Niet puur en alleen in vrouwencirkels of -bijeenkomsten, maar op natuurlijke plekken, zoals thuis of in de wijk. Plekken waar ze elkaar spontaan tegenkomen, hun verhaal met elkaar kunnen delen en dan samen naar een oplossing kunnen zoeken. Soms is het namelijk niets meer dan gewoon even naar elkaar luisteren wat al rust en ruimte geeft.

Laten we het gesprek dus vooral openen om te kijken hoe we een nieuwe maatschappij kunnen creëren door vrouwen de ruimte te geven zich met elkaar te verbinden en voor elkaar te zorgen, zodat vrouwen én mannen volledig zichzelf kunnen zijn.

Ik ben benieuwd hoe jij hiernaar kijkt. Laat een reactie achter of stuur me een email met jouw gedachten!

Tekst: Irene van Gent.