Wat als het een gevoel is en niet een plek

Irene van Gent neemt je in een serie blogs mee in de creatie van een community gebaseerd op matriarchale waarden. Irene woont een deel van het jaar op Corfu, waar ze samen met een kleine groep vrouwen onderzoekt hoe je bouwt vanuit het idee dat iedereen gelijk is. Dit derde blog verkent de vraag of we nieuwe plekken moeten bouwen of dat wat we willen vooral een gevoel is dat we willen ervaren.

In mijn tweede blog schreef ik over hoe we als maatschappij mogen zoeken naar nieuwe manieren voor vrouwen en mannen om te verbinden. Dit keer onderzoek ik de vraag waarom veel vrouwen het verlangen hebben een plek te creëren waar ze mensen weer kunnen laten ervaren wie ze werkelijk zijn.

“Ooit leefden we samen in communities en zorgden we voor elkaar”

Net als ikzelf de behoefte heb om op een plek te wonen waar ik met gelijkgestemden ben, ken ik een groot aantal vrouwen dat al jaren het verlangen heeft een dergelijke plek in de natuur te creëren. Niet voor even, als vakantie of retraite, maar voor langere periodes om echt als community samen te leven. Soms denk ik dat het voortkomt uit een herinnering aan iets wat was. Want ooit leefden we samen in communities en zorgden we voor elkaar op een manier die nu niet meer terug te vinden is in de samenleving.

Een plek bouwen kost tijd, geld en energie
Maar hoewel veel vrouwen dit idee hebben, blijft het ook vaak bij een idee of een verlangen. Want werkelijk zo’n plek bouwen kost tijd, geld en energie. En op de een of andere manier ontbreekt het altijd wel aan iets. Dus gebeurt er niets.
Met de groep vrouwen die ik bij elkaar heb verzameld op Corfu ontstond dan ook het idee om het samen te doen, maar na een paar weken van krachtige visualisaties belandden we op een punt dat het even niet meer stroomt. We zijn gestopt met dromen én met creëren, terwijl het verlangen er nog steeds is.

Gaat het om de plek of is het een gevoel?
Toen ik er van een afstand naar keek, vroeg ik me ineens af of het misschien niet een plek is, maar een gevoel waar we naar verlangen.

“Moeten we werkelijk nieuwe plekken creëren voor onze verlangens”

Moeten we werkelijk nieuwe plekken creëren voor onze verlangens? De essentie van het creëren van zo’n plek is samenleven, er voor elkaar zijn, weten dat er mensen zijn op wie je kunt vertrouwen en die je kunnen helpen als het nodig is.

In de communities die mensen voor ogen hebben, is de essentie dat je meer leeft in relatie met de natuur, dat je samen creëert en voor elkaar zorgt. Dat je elkaar helpt en opvangt, dat je samen de kinderen opvoedt en elkaars lasten verlicht op dagen dat het even niet gaat.

De behoefte aan alleen-zijn
Het meest interessante in deze zoektocht vind ik dat de vrouwen die verlangen naar het bouwen van een community-achtige plek ook de vrouwen zijn die graag en veel alleen zijn. Ik ben daar niet anders in. Om mezelf te zijn en te blijven in het leven van nu dat snel en veel is, vind ik het heerlijk om me terug te trekken en van niemand iets aan te trekken.
De vraag is of dat nog lukt als je samenwoont in een community waar altijd anderen op je deur kunnen kloppen of waar je ruimtes deelt als de keuken en de tuin.

Samen alleen-zijn
Er is dus een verlangen naar samen en alleen. Er is een verlangen naar verbinding met onszelf en gelijkgestemden. Maar het is vooral het gevoel hebben er niet alleen voor te staan. Het gevoel dat je altijd iemand kunt bellen of bij iemand aan kunt kloppen, omdat je weet dat uit het ecosysteem van mensen altijd wel weer hulp op een andere manier terugkomt.

“Er is een verlangen naar samen en alleen”

Als er meer mensen leven op basis van gemeenschappelijke waarden is de vraag of we die waarden op specifieke plekken moeten laten samenkomen, of dat ze juist in alle lagen van de samenleving naar voren kunnen komen.

In sommige landen en culturen gaat dit nog vanzelf omdat het familiesysteem nog krachtig werkt en families niet kilometers uit elkaar wonen. Maar als het niet lukt om binnen je familie de verbinding te vinden, dan is het fijn om een netwerk van gelijkgestemden om je heen te voelen.

Breng het community-gevoel terug in de samenleving
Het gevoel van er niet alleen voor staan, ontstaat vaak als je omringd bent met mensen die dezelfde waarden nastreven. Zo heb ik tijdens mijn reizen ontdekt dat het vaak gemakkelijker is je te verbinden met reisgenoten omdat je hetzelfde doel hebt. Want hoewel die contacten vaak vluchtig zijn, is het gemakkelijker elkaar te helpen omdat je elkaar herkent.

Daarom verlangen veel vrouwen als ik naar gelijkgestemde zielen om ons heen.

Hoe brengen we het community-gevoel tot leven?
Ik heb het geluk dat ik ondertussen op allerlei manieren met gelijkgestemden verbonden ben, via online netwerken en in real life. Ik weet dat er altijd iemand is om op terug te vallen, maar dat is niet altijd zo geweest.

“De groep mensen die anders wil leven, wordt gelukkig steeds groter”

In de eerste periodes van mijn zoektocht naar een leven buiten het systeem voelde ik me vaak alleen, omdat ik geen mensen kende die hetzelfde dachten als ik. De groep mensen die anders wil leven, wordt gelukkig steeds groter. Ik ben benieuwd hoe we binnen de leefomstandigheden zoals we die nu kennen het community-gevoel kunnen terugbrengen.

Heb je tips, ideeën of voorbeelden, laat het me weten! Dan neem ik het mee in mijn volgende artikel over dit onderwerp.

Headerbeeld: Dyra-fr via Unsplash