Jezelf verkiesbaar stellen en hoop houden in tijden van crises

In een wereld waarin het nieuws gedomineerd wordt door politieke onrust en crises, voelt het soms aanlokkelijk de handdoek in de ring te gooien. Maar dé manier om moed te houden, is juist op de barricade te springen, betoogt Laura Iqbal (35). De activistische dertiger is deze week verkiesbaar voor de Partij voor de Dieren in Amsterdam, en haar drive is onverwoestbaar. Hoe doet ze dat? “Ik haal hoop uit gelijkgestemden om me heen.”

Jarenlang was ze coördinator van het Mentornetwerk van Stem op een Vrouw, een organisatie die strijdt voor betere representatie en vrouwen aanmoedigt politiek actief te worden. Totdat mensen steeds vaker vroegen waarom ze zélf niet de politiek in ging. “Ik heb heel lang gedacht dat het niet mijn plek was, omdat ik weinig politici zag die op mij leken.”

Daarmee doelt ze niet alleen op haar afkomst (haar vader werd geboren in Pakistan), maar ook op de onderwerpen die aan bod kwamen. Uiteindelijk maakte ze toch de stap, gemotiveerd door inspirerende vrouwen die ze ontmoette. Na lid te zijn geweest van zowel GroenLinks, BIJ1 als de PvdD, koos ze voor die laatste. “Hoewel het ook een overwegend witte partij is, past dit het beste bij me, omdat de PvdD heel consistent opkomt voor de rechten van iedereen.”

Onvermoeibaar demonstreren
Behalve campagne voeren is Laura ook druk met haar bestuurswerk voor Stichting Ava (belangenorganisatie voor vrouwen die gebruikmaken van abortuszorg en anticonceptie) komt ze regelmatig in de media als prominente Dolle Mina, en is ze projectmanager bij maatschappelijk strategiebureau Firma Twist. Is er ergens een demonstratie? Grote kans dat je haar tegenkomt. Van Black Lives Matter tot Extinction Rebellion, van Rode Lijn tot Woonprotest en Feminist March: Laura geeft er onvermoeibaar haar weekend voor op.

“Natuurlijk ben ik ook soms moe. Maar als je dingen doet die echt intrinsiek bij je passen, voelt het niet als werk, of ‘moetje’. Dan krijg je er juist energie van. Ik doe graag dingen die betekenis hebben. Maar het gaat natuurlijk ook om keuzes maken. Mijn sociale leven staat nu, in de campagnetijd, even op een lager pitje. Dat weten mijn vrienden ook. Die grappen dat ze wel lijstduwer worden als ik ooit een eigen partij opricht…”

“Kijk naar de stad vanuit het perspectief van vrouwen en jongeren”

Speerpunten van haar campagne zijn een gelijkwaardig en leefbaar Amsterdam. “Ik wil naar de stad kijken vanuit perspectieven die we nu soms missen, zoals van vrouwen en jongeren. Als je écht naar hen luistert, bijvoorbeeld als het gaat om vraagstukken rondom de openbare ruimte en veiligheid, kun je de stad anders inrichten.”

Ook is ze voor betaalbare woningen voor Amsterdammers, gratis menstruatieproducten voor mensen die het niet breed hebben en strijdt ze tegen de verstening. “Een leefbare stad betekent ook veel groen. Als je kijkt naar de achterkant van het Centraal Station, dat is een soort totaal versteend hitte-eiland geworden. Vreselijk.”

Laura Iqbal

Uiterlijk in plaats van inhoud
De positie van vrouwen in de politiek is anno 2026 nog steeds problematisch, vindt Laura. “Hoe de media vrouwelijke politici soms neerzetten… Het gaat veel meer over wat je aan hebt en hoe je eruitziet dan over de inhoud. Daar kan ik me echt kwaad om maken. Er zijn zoveel vrouwen die keihard werken om te laten zien waar ze voor staan, en dat wordt genegeerd.”

“De positie van vrouwen in de politiek is anno 2026 nog steeds problematisch”

Niet gek dus dat het even duurde voor ze haar mond open durfde te trekken in de politieke arena. “Het is kwetsbaar”, zegt ze. “Want politiek is persoonlijk. Voor vrouwen misschien nog wel meer dan voor mannen. Maar ik heb op een gegeven moment heel bewust gekozen om niet meer stil te zijn. Ik hoop dat ik daarmee ook een voorbeeld kan zijn voor andere jonge vrouwen en meisjes.”

“Het is kwetsbaar, want politiek is persoonlijk, voor vrouwen misschien nog wel meer dan voor mannen”

Hoop in donkere tijden
Wat ook een uitdaging blijft is de geopolitieke situatie en de constante lading aan zorgwekkende berichten die daarover binnenstroomt. Hoe draag je zorg voor je mentale gezondheid, als je voor je werk continu op de hoogte moet zijn van alle ellende in de wereld? Ook voor Laura is dat soms overweldigend. “Ik vind dat soms heel moeilijk. Als ik alles toe zou laten, zou ik echt depri worden. Op zaterdag of zondag lees ik daarom af en toe bewust tot 16.00 uur geen nieuws. Even die telefoon weg.”

Daarnaast put ze in donkere tijden hoop uit andere activisten om haar heen. “Tijdens demonstraties heb ik zulke mooie gesprekken met mensen. Studenten, mensen die al jaren voor abortus vechten, mensen van kleur, en alles ertussen in. En je ziet letterlijk hoeveel mensen zich inzetten voor een gezamenlijk doel. Dat voelt heel fijn. Natuurlijk, niet alle problemen zijn daarmee meteen opgelost. Maar het geeft moed.”

“Tijdens demonstraties zie je letterlijk hoeveel mensen zich inzetten voor een gezamenlijk doel. Dat geeft moed”

Wat ook helpt, is focussen op waar ze wél invloed op heeft. “Ik bedenk: wat kan ík doen en hoe kunnen we als stad op een kleine schaal dingen verbeteren?” Ook voor wie niet in de politiek zit, geldt dat advies. “Verandering hoeft echt niet te betekenen dat je elke week de straat op gaat. Lees je in over onderwerpen die jij belangrijk vindt, praat met mensen, spreek je uit. Word lid van een partij. Of bestel stickers en plak die op een lantaarnpaal. Activisme kan in heel kleine dingen zitten.”